Cukier trzcinowy a biały – tabela i 7 kcal różnicy

Nie, cukier trzcinowy nie jest zdrowszy od białego i nie ma sensu udawać, że jest. Różnica w kaloriach wynosi 7 kcal na 100 gramów, a w łyżeczce cukru nierafinowanego siedzą 4 miligramy wapnia. Żeby pokryć nimi dzienne zapotrzebowanie, trzeba by zjeść prawie kilogram cukru.

Piszę to na samym początku, bo przez kilka lat uczenia w technikum gastronomicznym usłyszałam to samo pytanie zadane na dziesięć sposobów: „ale trzcinowy jest bardziej naturalny, prawda?”. Naturalny owszem, mniej przetworzony też. Z tego jednak nic dla zdrowia nie wynika. Oba produkty to w praktyce sacharoza, oba organizm rozkłada identycznie i oba liczą się do tego samego limitu cukrów wolnych.

To nie znaczy, że cukier trzcinowy jest bez sensu. Ma przewagi, tylko leżą one w kuchni, a nie w tabeli wartości odżywczych: smak melasy, wilgotny miękisz, ciemniejszy kolor. Poniżej masz liczby z tabel składu, wyliczenie, ile trzeba by zjeść, żeby minerały z melasy cokolwiek znaczyły, oraz rzecz, która w polskich sklepach myli najbardziej – różnicę między cukrem trzcinowym a brązowym.

Cukier trzcinowy a biały – tabela składu

Poniższe wartości pochodzą z bazy USDA FoodData Central dla pozycji „sugars, granulated” i „sugars, brown”. Cukier brązowy w tej bazie to cukier z zawartością melasy, najbliższy naszemu ciemnemu muscovado. Jasna demerara ma melasy mniej, więc i minerałów mniej, a kalorii tyle co biały – na polskich etykietach 396-400 kcal.

Patrząc na kolumnę z wapniem, można odnieść wrażenie, że różnica jest osiemdziesięciokrotna i coś z tego wynika. Wynika, ale dopiero wtedy, gdy przeliczy się to na porcję, którą człowiek realnie zjada. Tym zajmuję się w następnej sekcji, bo tam rozstrzyga się cały spór.

Ile cukru trzeba zjeść, żeby te minerały cokolwiek dały

Łyżeczka cukru to około 5 gramów. Przeliczam zawartość minerałów z tabeli na taką właśnie porcję i zestawiam z referencyjną wartością spożycia z rozporządzenia 1169/2011, czyli z liczbami, które widzisz na każdej etykiecie jako RWS.

Żeby z samego cukru trzcinowego pokryć dobowe zapotrzebowanie na wapń, trzeba zjeść 964 gramy tego cukru. To niecały kilogram i 3660 kcal, czyli prawie dwa razy więcej energii, niż przeciętna dorosła osoba zjada przez cały dzień. Przy potasie wyszłoby półtora kilograma.

Dla porównania te same 4 miligramy wapnia siedzą w niepełnej łyżeczce mleka. Nie w szklance, tylko w łyżeczce. Melasa faktycznie zawiera minerały, tylko cukier nie jest produktem, który jada się w ilościach pozwalających czymkolwiek uzupełnić dietę.

Cukier trzcinowy a brązowy – w sklepie to nie to samo

Tu leży pieniądz, który konsument najczęściej wyrzuca. Brązowa barwa nie jest dowodem na nic. Można ją uzyskać na trzy sposoby i tylko jeden z nich oznacza cukier nierafinowany.

Sprawdzam wyłącznie listę składników, nigdy przód opakowania. Rozporządzenie 1169/2011 wymaga, żeby składniki były wymienione według malejącej masy, więc skład mówi wszystko w dwie sekundy.

• „Cukier trzcinowy nierafinowany” i nic więcej – jedna pozycja na liście. To jest ten prawdziwy, z melasą, której nigdy nie odwirowano.
• „Cukier, melasa trzcinowa” – dwie pozycje. Rafinowany biały cukier, do którego producent domieszał melasę z powrotem. Smak zbliżony, cena często ta sama co nierafinowanego.
• „Cukier, barwnik: karmel amoniakalny (E150c)” – biały cukier zafarbowany. Zero melasy, zero smaku karmelowego, cała różnica to kolor.

Nazwy handlowe też coś znaczą. Demerara to duże, sypkie kryształy z niewielką ilością melasy, dobre do posypywania. Muscovado jest ciemne, wilgotne i mocno melasowe, lepi się w grudy i nadaje do pierników. Turbinado stoi gdzieś pomiędzy. Wszystkie trzy to nadal sacharoza z melasą, tylko w różnych proporcjach.

Co melasa naprawdę robi w cieście

Tutaj cukier trzcinowy wygrywa i nie ma z czym dyskutować. Melasa zmienia trzy rzeczy naraz, a każda z nich jest mierzalna.

Wilgotność. Melasa jest higroskopijna, czyli wiąże wodę i nie oddaje jej łatwo. Ciasto z cukrem trzcinowym schnie wolniej, a ciasteczka po dwóch dniach są nadal miękkie zamiast kruchych. Przy piernikach i ciastach marchewkowych to właśnie ta cecha decyduje o teksturze, nie przyprawy.

Kwasowość. Melasa ma pH w okolicy 5, więc jest lekko kwaśna. W przepisie z sodą oczyszczoną ta kwasowość dostarcza sodzie partnera do reakcji i ciasto rośnie mocniej. W przepisie z samym proszkiem do pieczenia nie zmienia nic, bo proszek ma własny kwas w składzie.

Smak i kolor. Melasa niesie nuty karmelowe i lekko lukrecjowe, a przy muscovado wręcz dymne. Miękisz robi się o dwa tony ciemniejszy. To jest realna wartość, tylko trzeba ją kupować świadomie: dla smaku, nie dla zdrowia. Podobny mechanizm opisywałam przy tym, czym różni się cukier z wanilią a wanilinowy – o wyborze decyduje aromat, a nie tabela wartości odżywczych.

Zamiana cukru 1:1 – kiedy działa, a kiedy psuje wypiek

Wagowo zamiana jest prosta: 100 gramów białego to 100 gramów trzcinowego. Objętościowo już nie, bo muscovado ubija się w miarce i szklanka waży wtedy o 20-30 gramów więcej. Odmierzam cukier wagą, nie szklanką, i przy tej jednej rzeczy nie robię wyjątków.

Problemem jest woda. Cukier nierafinowany zawiera od 1,5 do 4 procent wilgoci, więc w 200 gramach kryje się nawet 8 gramów wody, których w przepisie nie ma. W cieście ucieranym to nie robi różnicy. W trzech wypiekach robi ogromną. Przy słodzikach ta arytmetyka wygląda inaczej, bo tam nie zgadza się już sama masa: ksylitol wymienia się z cukrem jeden do jednego, a erytrytolu trzeba około 1,3 raza więcej.

Przy dżemach dochodzi jeszcze kwestia żelowania – tam liczy się proporcja cukru do pektyny, a nie jego kolor. Sprawdzałam to osobno przy porównaniu, jak wypada cukier żelujący do dżemu truskawkowego.

Indeks glikemiczny – dlaczego jest praktycznie taki sam

Sacharoza to dwucukier zbudowany z jednej cząsteczki glukozy i jednej fruktozy. W jelicie cienkim enzym sacharaza rozbija to wiązanie i do krwi wchodzą dwa cukry proste. Ten mechanizm nie zna pojęcia „nierafinowany”. Ta sama para cukrów trafia do krwi z syropu glukozowo-fruktozowego, z tą różnicą, że tam glukoza i fruktoza są już rozdzielone i sacharaza nie ma czego rozbijać.

Indeks glikemiczny obu cukrów mieści się w okolicy 65 i różnice między pomiarami są mniejsze niż błąd metody. Trzy procent melasy nie zmienia szybkości trawienia sacharozy w mierzalnym stopniu. Nie ma tam ani błonnika, ani tłuszczu, ani białka, czyli niczego, co realnie spowalnia wchłanianie.

WHO zaleca, żeby cukry wolne stanowiły mniej niż 10 procent energii z diety, a najlepiej mniej niż 5 procent. Przy 2000 kcal wychodzi 50 gramów, a w wersji zalecanej 25 gramów, czyli pięć łyżeczek. Cukier trzcinowy liczy się do tego limitu dokładnie tak samo jak biały, jak miód i jak syrop klonowy. Jeśli ciekawi cię, dlaczego zejście do tych pięciu łyżeczek jest tak trudne, pisałam osobno o tym, czy cukier uzależnia.

Kiedy dopłacam za trzcinowy, a kiedy nie

Cukier trzcinowy nierafinowany kosztuje zwykle trzy do pięciu razy więcej niż zwykły biały. Przy takiej różnicy warto wiedzieć, za co się płaci.

Kupuję go do: pierników i ciast korzennych, ciasta marchewkowego, ciasteczek owsianych, sosów typu BBQ, marynat do żeberek, owsianki i kawy, jeśli lubisz karmelową nutę. Wszędzie tam melasa jest składnikiem smakowym i jej brak byłoby czuć.

Nie kupuję go do: herbaty, bez, karmelu, kremów, lodów, dżemów i wszystkiego, co ma zostać jasne. Nie kupuję go też jako „zdrowszej zamiany”, bo taka zamiana nie istnieje. Za te same pieniądze lepiej wziąć porządną laskę wanilii i zrobić domowy cukier waniliowy z laski wanilii – to zmienia smak wypieków znacznie mocniej niż kolor cukru.

Trzy błędy przy zamianie cukru – co poszło nie tak

Te trzy sytuacje wracają w wiadomościach od czytelniczek najczęściej i wszystkie mają tę samą przyczynę: melasa to nie jest tylko barwnik.

Zbrylone muscovado wrzucone w kawałku. Wilgotny cukier trzcinowy zbija się w twardą bryłę i po wmieszaniu do ciasta zostają w nim ciemne, słodkie grudki. Ratunek jest prosty: bryłę wkładam do szczelnego pojemnika razem z kawałkiem jabłka albo skórką chleba na dobę, albo rozgrzewam 20 sekund w mikrofali i od razu rozcieram widelcem.

Zamiana w przepisie na bezę. Melasa wnosi wodę i związki niebiałkowe, które destabilizują pianę z białek. Beza rośnie gorzej, wychodzi szara i po ostygnięciu klei się do papieru. Tu nie ma kompromisu – biały cukier albo nic.

Zamiana białego na trzcinowy w cieście z sodą. Kwaśna melasa dostarcza sodzie dodatkowego kwasu, więc reakcja idzie szybciej i mocniej. Ciasto potrafi urosnąć gwałtownie w pierwszych dziesięciu minutach, a potem opaść w środku. Jeżeli przepis miał samą sodę i szło do niego mleko, przy zamianie na muscovado zmniejszam ilość sody o jedną czwartą.

Najczęstsze pytania

Czy cukier trzcinowy jest lepszy dla cukrzyków?

Nie. Indeks glikemiczny obu cukrów to około 65 i różnica mieści się w błędzie pomiaru. Dla osoby z cukrzycą liczy się gramatura cukrów wolnych w porcji, a nie ich kolor. Sposób prowadzenia diety w cukrzycy ustala się z lekarzem lub dietetykiem klinicznym, nie z technologiem żywności.

Czy cukier trzcinowy ma mniej kalorii?

Według tabel USDA ma 380 kcal na 100 gramów wobec 387 kcal w białym, czyli o 7 kcal mniej. Na polskich opakowaniach demerary znajdziesz zwykle 396-400 kcal, czyli tyle samo co na białym. Ta różnica bierze się głównie z wody w melasie, a nie z tego, że sam cukier jest mniej energetyczny. W łyżeczce wychodzi 0,35 kcal, czyli wartość niemierzalna w praktyce.

Czym zastąpić cukier trzcinowy, gdy nie mam go w domu?

Na 200 gramów białego cukru dodaj łyżkę melasy trzcinowej albo ciemnego miodu i rozetrzyj widelcem, aż masa zbryli się i zbrązowieje. Dostaniesz produkt bardzo zbliżony do muscovado. Wersja awaryjna: sam biały cukier plus łyżeczka kakao naturalnego, ale to przesuwa smak w stronę czekoladową.

Dlaczego cukier trzcinowy stwardniał na kamień?

Bo odparowała z niego wilgoć, którą wiązała melasa. To zjawisko odwracalne. Wystarczy zamknąć cukier w słoiku razem z plasterkiem jabłka na 24 godziny albo z namoczonym wcześniej krążkiem terakoty do cukru. Biały cukier takiego problemu nie ma, bo praktycznie nie zawiera wody.

Czy cukier brązowy z dyskontu to trzcinowy?

Zależy od konkretnej pozycji, nie od sklepu. Odwracam opakowanie i patrzę na skład. Jedna pozycja „cukier trzcinowy nierafinowany” oznacza produkt nierafinowany. Zapis „cukier, melasa trzcinowa” albo obecność barwnika E150c oznacza biały cukier z dodatkiem koloru lub smaku. Obie wersje wolno legalnie nazwać cukrem brązowym.

Cukier trzcinowy a biały – podsumowanie

Cukier trzcinowy a biały to spór, w którym zdrowie nie ma nic do rzeczy: 7 kcal różnicy na 100 gramów i pół procenta dziennej dawki wapnia w łyżeczce zamykają temat. Prawdziwa różnica leży w melasie, czyli w smaku, wilgotności ciasta i kolorze miękiszu, i za to warto zapłacić, kiedy pieczesz piernik albo ciasto marchewkowe. Przy herbacie i bezie kupujesz wyłącznie brązowy kolor. Jeśli masz w szufladzie cukier, którego składu nie umiesz rozszyfrować, prześlij mi zdjęcie etykiety w komentarzu – rozłożę go na czynniki pierwsze.

Powiązane artykuły

Gotowe pierogi z dobrym składem – które wybrać?

Lukier do pierników – jak zrobić królewski i cytrynowy

Ciasto na pierogi – przepis bez jajka, z gorącą wodą

Szkodliwe dodatki do żywności – lista 12 E do omijania